لیلی و مجنون

نامت چه بود؟
آدم
فرزند؟
من را نه مادري نه پدري، بنويس اولين يتيم خلقت
محل تولد؟
بهشت پاك
اينك محل سكونت؟
زمين خاك
آن چيست بر گردن نهادي؟
امانت است
قدت؟
روزي چنان بلند كه همسايه خدا،اينك به قدر سايه بختم به روي خاك
اعضاء خانواده؟
حواي خوب و پاك ، قابيل خشمناك ، هابيل زير خاك
روز تولدت؟
روز جمعه، به گمانم روز عشق
رنگت؟
اينك فقط سياه ، ز شرم چنان گناه
چشمت؟
رنگي به رنگ بارش باران ، كه ببارد ز آسمان
وزنت ؟
نه آنچنان سبك كه پرم دئر هواي دوست
نه آ نچنان وزين كه نشينم بر اين خاك
جنست ؟
نيمي مرا ز خاك ، نيمي دگر خدا
شغلت ؟
در كار كشت اميدم
شاكي تو ؟
خدا
نام وكيل ؟
آن هم خدا
جرمت؟
يك سيب از درخت وسوسه
تنها همين ؟
همين!!!!
حكمت؟
تبعيد در زمين
همدست در گناه؟
حواي آشنا
ترسيده اي؟
كمي
ز چه؟
كه شوم اسير خاك
آيا كسي به ملا قاتت آمده؟
بلي
كه؟
گاهي فقط خدا
داري گلايه اي؟
ديگر گلايه نه؟، ولي ...
ولي چه ؟
حكمي چنين آن هم يك گناه!!؟
دلتنگ گشته اي ؟
زياد
براي كه؟
تنها خدا
آورده اي سند؟
بلي
چه ؟
دو قطره اشك
داري تو ضامني؟
بلي
چه كسي ؟
تنها كسم خدا
در آ خرين دفاع؟
مي خوانمش كه چنان اجاب

به خاطر تو
در باغهاي سرشار از گلهاي شكوفنده
من
از رايحه بهار زجر مي كشم !

چهره ات را از ياد برده ام
ديگر دستانت را به خاطر ندارم
راستي ! چگونه لبانت مرا مي نواخت ؟!

به خاطر تو
پيكره هاي سپيد پارك را دوست دارم
پيكره هاي سپيدي كه
نه صدايي دارند
نه چيزي مي بيننند !

صدايت را فراموش كرده ام
صداي شادت را !
چشمانت را از ياد برده ام .

با خاطرات مبهمم از تو
چنان آميخته ام
كه گلي با عطرش !
میمیرم

با دردي چونان زخم !
اگر بر من دست كشي
بي شك آسيبي ترميم ناپذير خواهيم زد !

نوازشهايت مرا در بر مي گيرد
چونان چون پيچكهاي بالارونده بر ديوارهاي افسردگي !

من عشقت را فراموش كرده ام
اما هنوز
پشت هر پنجره اي
چون تصويري گذرا
مي بينمت !

به خاطر تو
عطر سنگين تابستان
عذابم مي دهد !
به خاطر تو
ديگر بار
به جستجوي آرزوهاي خفته بر مي آيم

شهابها !
سنگهاي آسماني !!

 دوستت ندارم
چنان که گویی زبر جدی یا گل نمک
یا پرتاب آتشی از درون گل میخک

تو را دوست دارم
همانند بعضی چیزهای سیاه
که باید دوست داشت
محرمانه، بین سایه و روح

تو را دوست دارم
همانند گلی
که هرگز شکفته نشد ولی
در خود نور پنهان گلی را دارد.

ممنون از عشق تو
شمیم راستینی از عطر
برخاسته از زمین
که می روید در روحم سیاه

تو را دوست دارم
بدون آنکه بدانم
چگونه،چه وقت،از کجا
دوستت دارم
سریح،بون پیچیدگی و غرور
تو را دوست دارم
چون راه دیگری نمیدانم که در آن
"من" وجود ندارم و تو...

چنان نزدیکی که دستهای تو
روی سینه ام،دست من است
چنان نزدیکی که چشمهایت بهم می آیند
وقتی بخواب میروم..

(لطفا به کسی بر نخوره چون قشنگ بود نوشتمش)

ـ ... دوست داری یا نه ؟؟؟ ـ

تكيه به شونه هام نكن من از خودت خسته ترم

ما كه بهم نمي رسيم بسه ديگه بزار برم

كي گفته بود به جرم عشق يه عمري پرپرت كنم

حيف تو نيست كنج قفس چادر غم سرت كنم

من نه قلندر شبم نه قهرمان قصه ها

نه برده حلقه به دوش نه ناجي فرشته ها

تو ابن دو روز زندگي شبيه من فراوونه

يه لحظه چشماتو ببند گذشتن از من آسونه

من عاشقم همينو بس غصه نداره بي كسي

قشنگي قسمت ماست كه ما بهم نميرسيم

هميشه عكس نازت روبرويم

نگاه تو دليل جستو جويم

چرا بايد تمام حرفها را

بدون تو يه تصويرت بگويم

آنقدر در آتش عشقت ميسوزم تا شايد پيش من برگردي

  اما آن زمان براي برگشت خيلي دير است

چون ار آتش عشقت خاكسترشده ام

وقتي مي خواستم زندگي کنم گفتند: برو

وقتي به راستي سخن گفتم گفتند: دروغ است

وقتي به ستايش رو آوردم گفتند: خرافات است

وقتي  گريستم  گفتند : کودکانه است

وقتي  خنديدم  گفتند : ديوانه است

وقتي سکوت کردم گفتند : عاشق است

وقتي  عاشق  شدم گفتند : گناه است

به نام کليد دار کلبه ي ليلي و مجنون

بي تو مهتاب شبي باز از ان کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم و خيره بدنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم

شدم ان عاشق ديوانه که بودم

در نهال خانه ي جانم گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد عطر صد خاطره پيچيد

تو بمن گفتي از اين عشق هذر کن لحظه اي چند بر اين اب نظر کن

با تو گفتم هذر از عشق نتانم سفر از پيش تو هرگز نتوانم

برگي از شاخه فرو ريخت مرغ ناله ي تلخي زد و بگريخت

باز گفتم که تو صيادي و من اهوي دشتم تا به دام تو درافتم

همه جا گشتم و گشتم

هذر از عشق نتانم سفر از پيش تو هرگز ندانم

با خود خيال کردم که تو با من همراه و هم دردي

يا که دوستم داري ديوونه بودم من

اون وقتا که مثل يه سايه من هر جا به دنبالت

دلواپس و شبگرد ديوونه بودم من

کاشکي که عمرم رو از بين نمي بردم حتي غرورم رو پيشت نمي شکستم

چون عاشقت بودم هر روز دعا کردم شايد که برگردي اما شکستم من  ؟؟؟

از غصه و دوري دلتنگ و داغونم گفتي پر از دردي اين را نمي دونم

اما خدا ميدونه که من عا شقت بودمممممممم

 با من چنين کردي چرا اين را نمي دونم

عمري گذشت و رفت من بي خبر از تودر زندگيت خوشبخت هر جا که هستي تو

يک ارزويي در دلم اين است که خوش باشي

اما بدون تا اخر عمرم هستم به ياد تو 

چرا ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

من تمام قصه هام قصه توست
اگه غمگین
اگه غمگین اون از غصه توست
یدفعه مثل یه آهو
توی صحراها رمیدی
بس که چشم تو قشنگ بود
گله گرگ و ندیدی
دل نبود توی دلم
تو رو گرگا نبینن
اونا با دندون تیز
به کمینت نشینن
الهی من فدای تو
چی کار کنم برای تو
اگه تو این بیابونا
خاری بره تو پای تو
یدفعه مثل پرنده
فقس عشق و شکستی
پر زدی تو آسمونا
رفتی اون دورا نشستی
دل نبود توی دلم
گم نشی تو کوچه باغا
غروبا که تاریکه
نریزن سرت کلاغا
نخوره سنگی به بالت
پرت نشه فکروخیالت
من تمام قصه هام قصه توست
اگه غمگین اون از غصه توست
یدفعه مثل یه گل
رفتی تو دست خزون
سیل و بارون و تگرگ
می یومد از آسمون
بردمت توی گلخونه
که نریزه تو سرت
که یه وقت خیس نشه
یخ کنه بال و پرت
نشکنی زیر تگرگ
نریزه از تو یه برگ
من تمام قصه هام قصه توست
یدفعه مثل یه شمع
داشتی خاموش می شدی
اگه پروانه نبود
تو فراموش می شدی
آره پروانه شدم
تا پرام سوخته شه
تا آتیش دل تو
به دلم سوخته شه
که بسوزه پرو بالم
که راحت بشه خیالم
دارم از تو مینویسم
تو که غم داره نگات
اگه دوست داشتی بگو
تا بازم بگم برات
انقدر می گم
تا خسته شم
با عشق تو
شکسته شم

پرسه در خاک غریب پرسه بی انتهاست
همگریز غربتم زاد گاه من کجاست
تو شبای پرسه دلواپسی که میخوام دنیا رو فریاد بزنم
به کدوم لهجه ترانه سر کنم به کدوم زبون تو رو داد بزنم
گم و گیج و تلخ و بی گذشته ام توی شهری که پناه داده به من
از کدوم طرف می شه به هم رسید همه کوچه ها به غربت می رسن
تو کدوم پس کوچه اولین سلام گنبد سبزو پر از ترانه کرد
تو کدوم محله پسین وداع ، غزلهای عشق رو غمگنانه کرد
کوچه ها و خونه ها و محله ها ، اینجا دفترچه های بی خاطره ان

اگه یه روز دلت خواست بدونی که چقدر دوست دارم

خواستی بدونی باورت دارم ...

تمام نفس هایی که تا حالا کشیدی +تمام گام هایی رو که تا حالا برداشتی+

تمام قطره هایی که باید به درد دلشون گوش کنی+تمام گل برگ های سرخی

رو که نامت رو روشون حک کردم +تمام ستاره های آسمون رو به توان

بی نهایت برسون ... تا بفهمی که چقدر دوست دارم ...

و من تا روزی که آنها رو حساب کنی دوستت دارم ...

عشق یعنی

عشق يعني خاطرات بي غبار
دفتري از شعر و از عطر بهار

عشق يعني يك تمنا , يك نياز
زمزمه از عاشقي با سوز و ساز

عشق يعني چشم خيس مست او
زير باران دست تو در دست او

عشق يعني ماتهب از يك نگاه
غرق در گلبوسه تا وقت پگاه

عشق يعني عطر خجلت ....شور عشق
گرمي دست تو در آغوش عشق

عشق يعني "بي تو هرگز ...پس بمان "
تا سحر از عاشقي با او بخوان

عشق يعني هر چه داري نيم كن
از برايش قلب خود تقديم كن

بنام اوني كه هر چي ميده چيزي نمي خواد

سلام

كتاب شاعر شهرمونو باز كردمو اين شعرو ديدم :

باز عشقم زد شبيخون اي عجب      گوچه مي خواهي زمن اين نصف شب؟

عشق اي آتش زن دنيا و  دين               ما دگر هستيم خا كستر نشين

عشق اي پرورده ي دامان من               بيش از اين بر اتشم دامان مزن

عشق اي بيچاره ساز چاره سوز                 قصدجان ناتوان داري هنوز؟

عشق اي بيداد را بنياد نه                          عشق اي  بنياد  را بر باد ده

عشق اي همسايه ي آوارگي                    عشق اي سرمايه ي بيچارگي

عشق اي زندان تاريك بلا                         عشق اي   زنجير پا ي مبتلا

عشق اي درياي طوفان زاي غم                عشق اي وحشت فزا قعرعدم

و....

ليلي و مجنون

عامر از بزرگان عرب بود و فرزندي بنام قيس داشت كه در مكتب درس عشق آموزشد و خود را معروف خاص و عام ساخت. پدر ليلي از ازدواج دخترش با مجنون به بهانة اينكه از خانوادة سرشناسي است و قيس عقل درستي ندارد سرباز زد و مجنون ناكام كه شيفتة ليلي بود ، سر به بيابان گذاشت. پدرش بعد از مدتها پيگردي او را يافت و به خانة خدايش برد تا از اين عشق نافرجام توبه اش دهد. مجنون در خانة خدا دست به دعا درآورد كه:

خدايا عاشقم ، عاشقترم كن.

بدين سان مجنون به آوارگي خود در صحرا و بيايان ادامه داد. نوفل ، جواني شجاع كه به عزم شكار رفته بود ، در صحرا بر حال زار مجنون رحمت آورد و قول داد با قدرت مال و بازو و زر و زور ، طايفة ليلي را منكوب كند و ليلي را از آن مجنون سازد. بين نوفل و قبيلة ليلي جنگ درگرفت . نوفل پيروز شد ، اما مجنون در خيال ليلي در بيابان بسر مي برد. عاقبت ليلي را بر ابن اسلام عقد كردند. مجنون از شوهر كردن ليلي آگاه شد:

چنان سرخود بكوفت بر سنگ
كز خون همه كوه گشت گلرنگ
و زبان به شكوه از ليلي گشود كه :
گيرم دلت از ره وفا شد
آن دعوي دوستي كجا شد
من مهر تورا بجان خريده
تو مهر كسي دگر گزيده